บ่นถึง TV

วันนี้เพื่อนคนนึ่งส่งเวบโครงการ “สัปดาห์ปิดทีวีมาให้” นี่คือรายละเอียดคร่าวๆ

ปิดทีวี ฮ่า ฮ่า ฮ่า
เพื่ออะไร :
     – เพื่อทบทวนบทบาทของโทรทัศน์ ว่าทำไมเราเราต้อง
       ใช้มันและมันมีไว้เพื่ออะไร
     – เพื่อค้นพบทางเลือกที่หลากหลายของการใช้ชีวิตที่ดี
       และมีคุณค่า
อย่างไร :
     – เพียงปิดสวิทช์หรือถอดปลั๊กทีวีเป็นเวลา ๗ วัน
       และหาทางเลือกอันหลากหลายในการทำกิจกรรมต่างๆ
       ของชีวิตแทนทีวี
ใคร :
       ใครก็ได้ ทั้งเด็ก ครอบครัว บุคคล นักเรียนนักศึกษา 
       กลุ่มคนแก่ ฯลฯ
ที่ไหน :
       ในบ้าน , โรงเรียน, ห้องสมุด, ที่ทำงาน ฯลฯ (http://www.wechange555.com)

แต่เราไม่มาโปรโมทโครงการนี้หรอกนะ อย่าเข้าใจผิด

 

คิดไปคิดมา เมื่อพูดถึงทีวี ความจริงเราก็ไม่ค่อยได้ดูทีวีหรือไม่ได้ดูมานานแล้วเหมือนกัน แต่เหตุผลไม่ใช่เพราะอุดมการณ์อันสูงส่งอะไรหรอก

 

จากความพยายามในการทบทวนของเรา พบว่า ความจริงแล้วที่เราไม่ดูทีวีโดยเฉพาะเวลาที่อยู่ในห้องพักคนเดียว ก็เพราะเรามีอะไรที่สนุกทำมากกว่าดูทีวี นั่นก็คือการเล่นอินเตอร์เน็ต สิ่งนี้เองมาแทนเวลาในการดูทีวีของเราตั้งแต่ช่วง ม.สาม ถ้าจำไม่ผิด

 

ไม่ต้องถามเหตุผลนะว่าทำไมเราถึงเปลี่ยน ก็มันสนุกกว่าก็แค่นั้น

 

พอตอนหลังมาเรียนมหาวิทยาลัยต้องอยู่ห้องพักคนเดียว และเป็นที่ๆ ไม่มีอินเตอร์เน็ตด้วย ทำให้เราที่ติดนิสัยของการไม่ดูทีวีเป็นประจำ พลอยมีเวลาว่าง แต่จะให้ดูทีวีเหมือนเดิมก็ทำไม่ได้ เพราะมันไม่สนุกแล้ว – เราอาจเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่นิ่งๆ ด้วยมั๊ง- ก็เลยหาอย่างอื่นทำ ไม่ว่าจะเป็น อ่านหนังสือ ฟังเพลง เขียนหนังสือ หรือแม้แต่การนอน

 

ตอนนี้ย้ายห้องพักแล้วเป็นที่ๆ มีอินเตอร์เน็ตด้วย แล้วก็มีทีวีที่เรายกมาจากห้องเก่า แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้เปิดอยู่ดี อย่าว่าแต่เปิดเลย เสียบปลั๊กก็ยังไม่เคยเสียบ

 

ทีวีได้ห่างหายไปจากชีวิตประจำวันของเราเป็นเวลากว่า 6 ปีแล้ว

 

แต่เราก็ไม่ได้ขัดขวางการดูทีวีนะ และเราก็ยังดูมันบ้างเป็นบางครั้งที่โอกาสอำนวย โดยเฉพาะเวลากลับมาบ้านต่างจังหวัดที่เราใช้เวลาดูทีวีมากกว่าตอนอยู่คนเดียว – ทำไงได้ก็คนอื่นในบ้านเขาดูกันนิ จะหลบไปกินข้าวคนเดียวก็อย่างไงอยู่-

 

เรารับการดูทีวีได้นะ โดยเฉพาะพวกหนัง ละคร หรือข่าว แต่มีสิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกว่ารับไม่ได้สุดๆ ก็คือ รายการประเภทเล่าข่าว โดยเฉพาะในตอนเช้าของทีวีช่องหนึ่ง

 

มันเป็นสิ่งที่ทำลายความสงบในตอนเช้า ด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถรับได้ และบางทีก็ยังมีมุขตลกที่เราไม่ขำด้วยสักเท่าไรเลย นอกจากทำลายความสงบแล้ว เราไม่ชอบการนำเสนอของเขาด้วย ที่เอาหนังสือพิมพ์มานั่งอ่านให้ฟัง เหมือนคนฟังอ่านหนังสือไม่ออก ถึงแม้บางคนจะบอกว่าเป็นการสรุปข่าวก็ตามเถอะ

 

แต่เราขอยืนยันจากผลการทดลองในการอ่านหนังสือพิมพ์ว่า “เราสามารถอ่าน และรู้ข่าวได้เท่ากับรายการเล่าข่าว ในเวลาที่น้อยกว่ากันมากๆ”

 

รายการเล่าข่าวกลายเป็นกิจวัตรของบ้านหลายบ้านในสังคมไทย บางทีเปิดทิ้งไว้โดยไม่มีคนดู บางทีตื่นขึ้นมาก็ต้องเปิด เราไม่เข้าใจจริงๆ เลย

 

อาจารย์ผมยาวของเราท่านหนึ่ง เคยพูดประมาณว่า

 

รายการพวกนี้เป็นสิ่งที่ทำลายวัฒนธรรมการอ่านในสังคมไทยที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้วให้ไม่มีเข้าไปใหญ่ เขาไม่โทษคนที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ที่ดูรายการประเภทนี้และเห็นว่าเป็นประโยชน์เสียอีก แต่เขาโทษคนที่อ่านออกเขียนได้ หรือคนที่เดิมอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้า แต่ก็บอกเลิกการรับหนังสือพิมพ์มารับการเล่าข่าวเช้าแทน

 

อาจารย์ผมยาวท่านนี้กล่าวเสริมอีกว่า

รายการประเภทนี้นอกจากจะทำให้วัฒนธรรมการอ่านหดหายแล้ว มันยังส่งผลให้คนคิดตึกตรองกับเรื่องราว หรือเหตุการณ์น้อยลงไปอีก ลองเทียบดูแล้วกันระหว่างเวลาคุณอ่านหนังสือกับฟังคนอื่นเล่า อย่างไหนที่ทำให้คุณคิดคำนึงกับมันมากกว่ากัน
 

 

บางทีเราอาจมีอคติกับรายการเล่าข่าวก็ได้ แต่อย่างไงเราก็ทำใจให้เป็นกลางชอบมันไม่ได้
 

 

 

และบางทีการตัดสินใจของมนุษย์ก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลมารองรับเสมอไปหรอก ว่าไหม?