ความเป็นจริงของประวัติศาสตร์

และแล้วความรุนแรงแห่งดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ก็กลับมาอีกครั้ง
เป็นการกลับมาในช่วงเวลาที่ไม่ถึงหนึ่งปี
ความรุนแรงจะดำรงอยู่ต่อไปอย่างนั้นหรือ?
ใช่ ความรุนแรงอาจเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับมนุษย์ เช่นเดียวกับสงคราม
หากแต่สิ่งเหล่านั้น มันนำมาซึ่งความสูญเสียกับคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง
มันคุ้มแล้วหรือ?
บทความสั้นๆ ชิ้นนี้ เราเขียนเพื่อลงจุลสารฉบับเล็กๆ ของนักศึกษาที่กำลังจะตีพิมพ์ ในวาระครบรอบ 1 ปีเหตุการณ์ความรุนแรงในพื้นที่ อิสราเอล – เลบานอน
แต่แล้ววันครบรอบยังไม่มาถึง ความรุนแรงระลอกใหม่ก็มาเยือน
ความเป็นจริงของประวัติศาสตร์
“ประวัติศาสตร์ชาติ” ในการรับรู้ส่วนใหญ่ของผู้คน คือเรื่องราวของความยิ่งใหญ่ เกรียงไกร หรือวีรบุรุษของชาติ รวมถึงความขัดแย้งของชาติต่างๆ ในทางเดียวกับงานเขียนประวัติศาสตร์ของชาติหนึ่งจากมุมมองของคนนอกก็ดูเหมือนจะไม่สามารถหลีกหนีเรื่องราวเหล่านั้นไปได้พ้น ประวัติศาสตร์จึงกลายร่างเป็นมหากาพย์ของชนชั้นนำ มากกว่าเรื่องเล่าของคนข้างล่าง และความจริงที่สยายปีกอยู่นั้นก็เป็นเพียงปีกของความจริงที่ปิดบังแสงสว่างต่อเรื่องราวบนพื้นพิภพ
ความเป็นไปของประวัติศาสตร์ดังกล่าวดูเหมือนจะไม่สามารถหลีกหนีไปได้พ้นจากสภาพที่กล่าวไป ไม่ว่าจะเป็นชาติมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่หรือชาติที่เล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็นบนแผนโลกที่ก็ตาม
ประวัติศาสตร์เลบานอน อิสราเอล และบริเวณตะวันออกกลางก็ดูเหมือนจะไม่สามารถหนีพ้นชะตากรรมดังกล่าวเช่นกัน งานเขียนประวัติศาสตร์เหล่านั้นพยายามจะพร่ำบอกความต่อเนื่องของรายนามกษัตริย์หรือผู้นำทางการเมือง ความขัดแย้งของชนชาติต่างๆ ตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบันจนดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใหม่ นอกจากนามของคู่กรณีหรือผู้กระทำการที่เปลี่ยนไป

Read Full Post »

ความตีบตัน

บางทีความคิดของมนุษย์ก็อาจถึงภาวะตีบตันขึ้นมาได้ง่ายๆ อย่างไม่มีเหตุผล และบางทีการเขียน ก็วนเวียนอยู่ในแนวทางเดิมๆ อย่างหาหนทางเส้นอื่นได้ยากยิ่ง
ในฐานะนักวิจารณ์ศิลปะสมัครเล่น ที่เขียนลงๆ เล่นๆ
ณ ตอนนี้เราเข้าสู่ภาวะหรือหนทางที่ตีบตัน  เป็นหนทางที่ไม่มีทางแยกไปทางอื่น มีแต่เส้นทางเดิมที่เราคิดว่ามันไม่ดีพอ
จะเป็นอย่างไรหากงานศิลปะหลายๆ ชิ้นถูกเขียนวิจารณ์หรือแนะนำออกมาในทิศทางเดียวกัน ฟอร์มเดียวกัน และความคิดที่คล้ายๆ กัน
มันย่อมไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่ในความคิดของเรา
ดังนั้นสิ่งเดียวที่เราคิดว่าจะทำได้คือการ “หยุด” ชั่วระยะหนึ่ง ให้หมอกควันที่ปกคลุมหนทางที่แตกต่างได้คลี่คลายลงมา
บางทีเราอาจเดินมาเร็วเกินไป จนเมื่อรู้ตัวอีกทีหมอกควันก็ได้ล้อมกรอบเราเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
เป็นการเดินอันรวดเร็วที่ขาดพื้นฐานของหลายสิ่งหลายอย่าง เมื่อ Input ที่เข้ามาไม่สอดคล้องกับ Output ที่ออกไป
Output จึงเป็นเพียงสิ่งที่ล่องลอย ว่างเปล่า แม้ในบางครั้งมันจะถูกเคลือบไว้ด้วยภาพของความหนักแน่นก็ตาม
เขียนบ่นมาซะยืดยาว ไหนๆ เอาภาพมาลงแล้ว ก็ลงซะให้ครบเลยดีกว่า
เป็นงานจัดแสดงศิลปะ แนว Conceptual Art ของ Chistine Laquet ศิลปินชาวฝรั่งเศส ที่หอศิลป์ ม.กรุงเทพ เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
งานส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมุมมองที่เธอมีแต่ประเทศไทย โดยเฉพาะกรุงเทพฯ เป็นมุมมองในฐานะ “คนนอก” ซึ่งแตกต่างจาก “คนใน” อย่างเราๆ ทั้งหลาย

อันนี้เป็นชิ้นงานที่เราค่อนข้างชอบกับประเด็นการนำเสนอ มันสะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคมเมืองในปัจจุบันที่แม้ความเจริญทางวัตถุจะเจริญรุดหน้าไปเพียงใด แต่เรื่องราวทางความเชื่อ จิตวิญญาณ ก็ยังคงเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างไม่เสื่อมคลาย
>>>>

Read Full Post »

Cutty Sark was fired

 
Before

After
วันนี้คุณน้าที่รักยิ่งของเรา ได้แจ้งข่าวเหตุไฟไหม้ เรือ Cutty Sark ที่ Greenwich
อ่านรายละเอียด http://news.bbc.co.uk/1/hi/england/london/6675381.stm
ไม่น่าเชื่อจริงๆ เราเพิ่งไปมาเมื่อปีที่แล้วเองนี่หน่า
ประสบการณ์ตอนแรกที่ไปก็คือ “ทำไมมันไกลจังเนี่ย นั่งรถไฟมาไกลจัง” จนกระทั่งมาถึงก็แบบ สวยดีนะ (เพราะเพิ่งไปถึงประเทศนี้วันแรก ที่ทุกอย่างสวยหมด)
หนึ่งปีผ่านไป อะไรๆ ก็สามารถเปลี่ยนไปได้มากเลย
เรือลำใหญ่ๆ อาจหายไปได้ในหลายกระพิบตา

Read Full Post »

จัดห้องใหม่ กับ คุณค่าของบางสิ่ง

(ภาคเป็นทางการ) 
จากที่บอกมาแล้ว (ถ้าใครอ่าน) ว่าช่วงนี้อยู่บ้านที่ต่างจังหวัด
เป็นการอยู่บ้านที่นานมากๆ เพราะปิดเทอม (แต่เทอมที่แล้วเราไม่อยู่บ้านนี่หว่า หุหุ)
ก็เลยว่างๆ ไม่มีอะไรทำนอกจากอ่านหนังสือ เล่น Internet เขียนต้นฉบับ กิน นอน ฟังเพลง
และด้วยความที่อยากทำให้ที่เรานอนเป็นครั้งคราว (เพราะกลับบ้านไม่บ่อย) ให้น่าอยู่ น่านั่ง น่านอน ขึ้น
บวกกับการที่ไปให้บ้านคนอื่นมา จึงอยากทำอะไรให้กับห้องตัวเองบ้าง
ซึ่งตอนแรกคิดว่าจะทาสีใหม่ แต่ไปๆ มาๆ มันเป็นวอลเปเปอร์ไม่อัด ทาไม่ได้อะ แย่จัง
เลยเปลี่ยนความคิดมาจัดห้อง ทำโต๊ะเขียนหนังสือ (ที่ขนาดใหญ่มากเพราะชอบ) และอะไรอีกหลายอย่าง
จนออกมาเป็นรูปที่ทุกท่านจะเห็นข้างล่างนี้

 (ภาคซึ้ง)
การจัด เก็บ ย้าย รื้อ ห้องบางทีก็ทำให้เราคิดถึงอะไรหลายอย่าง
ของบางอย่างเราซื้อมาแล้วไม่เคยได้ใช้ทำให้นึกถึงช่วงเวลาตอนที่อยากได้มัน

Read Full Post »

ไฟดับ และวัยเด็กใต้แสงเทียน

วันนี้ตอนหัวค่ำขณะที่เรานั่งส่งเมล์อยู่ ไฟฟ้าก็ดับลง
เป็นการดับลงที่เกิดขึ้นทั่วเมือง คงไม่ต้องแปลกใจเพราะนี่มิใช่กรุงเทพฯ
เมืองในต่างจังหวัดเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ไฟฟ้าดับบ่อยโดยเฉพาะในฤดูฝน
แต่ถึงอย่างไรสำหรับเรา การดับครั้งนี้ทำให้ได้คิดถึงช่วงเวลาตั้งแต่เด็ก ถึง ม.ปลาย ที่เราอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ยามเวลาที่ไฟฟ้าดับลง ความมืดได้เข้ามาเยือนทุกส่วนของบ้าน หรือจะพูดให้ถูกคือเกือบทุกส่วนของเมือง

Read Full Post »

เพ้อ (ห้ามคิดไรมาก)

ฝนตกดั่งน้ำที่ถั่งโถมจากฟากฟ้า
สายธารล่องลอยไกลออกไปหยั่งหาที่สุด
ท้องฟ้ายังคงคลึ้มเมฆปกคลุม
เฉกช่นแสงจันทร์และแสงดาวยามค่ำคืนที่ยังคงถูกปิดบัง
เธอนั้นจะเป็นเช่นใดเล่า
เมื่อทุกสิ่งกลับเปลี่ยนผัน
จากใกล้ เป็นไกล
และจากสว่างเป็นมืดมน
จะเป็นเช่นใดเล่า?

Read Full Post »

สิ้น”ท่านผู้หญิง พูนศุข พนมยงค์”

ประชาไท – 12 พ.ค. 50 ท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์ ภริยา รัฐบุรุษ อาวุโส ปรีดี พนมยงค์ อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในรัชกาลที่ 8 ได้ถึงแก่อนิจกรรม โดยสงบ เมื่อเวลา 02.00 น. ของวันนี้ 12 พ.ค.50 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุ 95 ปี 4 เดือน 9 วัน หลังจากได้ เดินทางเข้ารักษาอาการทางโรคหัวใจ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ต่อมาคืนวันที่ 11 พฤษภาคม ซึ่งเป็นวันปรีดี พนมยงค์ อาการของท่านผู้หญิง ได้ทรุดหนัก และถึงแก่อนิจกรรม
ทายาทของท่านผู้หญิง ได้ส่งเอกสารเผยแพร่ “คำสั่งถึงลูก” ที่ท่านผู้หญิงได้เขียนไว้ด้วยลายมือ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2541 ซึ่งขณะนั้นท่านผู้หญิง มีอายุ 86 ปี [...]

Read Full Post »

เหตุเกิดที่เทนจิน

7 พ.ค. 2550 เวลาประมาณเย็นๆ ณ ร้านหนังสือขนาดสี่ชั้น ฟูกูโอกะ ญี่ปุ่น
เรา : มือข้างซ้ายถือถุงชาที่ซื้อมาจากสถานรถไฟ มือขวาถือหนังสือนิตยาสาร Artit และ หนังสือรวมงานของ Yoshitomo NARA เดินลงจากชั้นบทสุดของร้านเพื่อมาจ่ายเงินที่ชั้นหนึ่ง
เรา : How much
พนักงานร้านใส่แว่นผมประบา : ชี้นิ้วมือที่ป้ายบอกราคา (ทำไมกรูโง่อย่างนี้มีป้ายให้เห็น ดันไปถาม)
เรา : Can i pay in … (มือชี้ที่บัตรเดบิตการ์ด ที่มีหน้าตาละม้ายเครดิตการ์ด)
พนักงานคนเดิม : ไฮ้ (รับบัตรไปรูดเสร็จสรรพ เอาของใส่ถุง เดินไปเอาบิลที่เคาร์เตอร์ด้านหลัง)
เรา : thank you
แต่ทันใดนั้น
พนักงานคนเดิม และจากเคาร์เตอร์ด้านหลัง : เฮ้ๆๆๆ (กวักมือเรียกเรากลับมา พร้อมชี้บิลภาษาญี่ปุ่น -จะเข้าใจมันไหมเนี่ยเรา แต่พอเดาๆ ได้ว่าบัตรมันรูดไม่ได้)
เรา : It’s ok or not Ok (ถามเพื่อความแน่ใจ)
พนักงานใส่แว่นผมประบา  : [...]

Read Full Post »

Miss Potter and Victorian Era

วันนี้ไปดูหนังเรื่อง Miss Potter มา (หลังจากที่ไม่ได้ดูหนังมาร่วมเดือน)
เป็นเรื่องราวของ เบียทริกซ์ พอตเตอร์ ผู้แต่งหนังสือเรื่อง The Tale of Peter Rabbit ท้องเรื่องส่วนใหญ่ก็คงเดากันได้ว่าเกิดขึ้นในช่วงที่เบียทริกซ์ยังมีชีวิตอยู่ คือ สมัยวิคตอเรียนตอนปลาย
เนื้อเรื่องก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากการสร้างสรรค์ผลงาน และความรักของ เบียทริกซ์ ที่มีต่อ นอร์แมน วอร์น ผู้จัดพิมพ์หนังสือให้เธอ (ซึ่งตอนหลังต้องจากกันไปอย่างไม่มีวันกลับ) — ไม่อยากเล่ามาก ไปดูเองละกานนะ
สำหรับเราจุดสำคัญที่สุดนอกเหนือจากท้องเรื่องแล้ว ก็คงเป็นเรื่องของกฏ ระเบียบ แบบแผน ต่างๆ ในยุควิคตอเรีย ที่อาจทำให้หลายคนเลี่ยนกันไปเลยก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นการเข้าสมาคม การวางตัวของผู้หญิง และข้อบังคับของผู้หญิง

Read Full Post »