ไฟดับ และวัยเด็กใต้แสงเทียน

วันนี้ตอนหัวค่ำขณะที่เรานั่งส่งเมล์อยู่ ไฟฟ้าก็ดับลง

เป็นการดับลงที่เกิดขึ้นทั่วเมือง คงไม่ต้องแปลกใจเพราะนี่มิใช่กรุงเทพฯ

เมืองในต่างจังหวัดเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ไฟฟ้าดับบ่อยโดยเฉพาะในฤดูฝน

แต่ถึงอย่างไรสำหรับเรา การดับครั้งนี้ทำให้ได้คิดถึงช่วงเวลาตั้งแต่เด็ก ถึง ม.ปลาย ที่เราอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้

ยามเวลาที่ไฟฟ้าดับลง ความมืดได้เข้ามาเยือนทุกส่วนของบ้าน หรือจะพูดให้ถูกคือเกือบทุกส่วนของเมือง

แสงไฟจากเปลวเทียนค่อยๆ สว่างขึ้นหลังจากภาวะความมืดครั้งแรกนั้น

ทุกๆ คนในบ้านจะไปนั่งล้อมวงกันบนโต๊ะกินข้าว หรือ โถงของบ้าน ที่มีแกนกลางเป็นเทียนที่ให้แสงจำนวนหนึ่ง

เราต่างทำอะไรกันได้ไม่มากภายใต้แสงเทียนนั้น

เราเคยคิดเล่นๆ ว่า แต่ก่อนเมื่อยามที่มนุษย์ยังไม่มีแสงไฟที่เพียงกดสวิตก็สว่าง

มนุษย์จะทำอะไร ในค่ำคืนอันมืดมิด

เมื่อชีวิตผูกพันอยู่กับแสงสว่าง

ความมืดได้ทำให้กิจกรรมของมนุษย์ลดน้อยลง

ลดลงจนแทบจะนับได้

ภายใต้ความมืดที่มาเยือนในยามค่ำคืน และความสว่างที่มีเยี่ยมในเวลากลางวัน

พวกเราคงตระหนักได้ถึงคำพูดที่ว่า “มนุษย์เป็นสัตว์กลางวัน” หรือ “การตื่นเช้าเป็นกำไรของชีวิต”

หากแต่ตอนนี้พวกเราจะสามารถถตระหนักถึงสิ่งเหล่านั้นได้อีกหรือไม่หนอ?