ความตีบตัน

บางทีความคิดของมนุษย์ก็อาจถึงภาวะตีบตันขึ้นมาได้ง่ายๆ อย่างไม่มีเหตุผล และบางทีการเขียน ก็วนเวียนอยู่ในแนวทางเดิมๆ อย่างหาหนทางเส้นอื่นได้ยากยิ่ง

ในฐานะนักวิจารณ์ศิลปะสมัครเล่น ที่เขียนลงๆ เล่นๆ

ณ ตอนนี้เราเข้าสู่ภาวะหรือหนทางที่ตีบตัน  เป็นหนทางที่ไม่มีทางแยกไปทางอื่น มีแต่เส้นทางเดิมที่เราคิดว่ามันไม่ดีพอ

จะเป็นอย่างไรหากงานศิลปะหลายๆ ชิ้นถูกเขียนวิจารณ์หรือแนะนำออกมาในทิศทางเดียวกัน ฟอร์มเดียวกัน และความคิดที่คล้ายๆ กัน

มันย่อมไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่ในความคิดของเรา

ดังนั้นสิ่งเดียวที่เราคิดว่าจะทำได้คือการ “หยุด” ชั่วระยะหนึ่ง ให้หมอกควันที่ปกคลุมหนทางที่แตกต่างได้คลี่คลายลงมา

บางทีเราอาจเดินมาเร็วเกินไป จนเมื่อรู้ตัวอีกทีหมอกควันก็ได้ล้อมกรอบเราเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

เป็นการเดินอันรวดเร็วที่ขาดพื้นฐานของหลายสิ่งหลายอย่าง เมื่อ Input ที่เข้ามาไม่สอดคล้องกับ Output ที่ออกไป

Output จึงเป็นเพียงสิ่งที่ล่องลอย ว่างเปล่า แม้ในบางครั้งมันจะถูกเคลือบไว้ด้วยภาพของความหนักแน่นก็ตาม

เขียนบ่นมาซะยืดยาว ไหนๆ เอาภาพมาลงแล้ว ก็ลงซะให้ครบเลยดีกว่า

เป็นงานจัดแสดงศิลปะ แนว Conceptual Art ของ Chistine Laquet ศิลปินชาวฝรั่งเศส ที่หอศิลป์ ม.กรุงเทพ เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา

งานส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมุมมองที่เธอมีแต่ประเทศไทย โดยเฉพาะกรุงเทพฯ เป็นมุมมองในฐานะ “คนนอก” ซึ่งแตกต่างจาก “คนใน” อย่างเราๆ ทั้งหลาย

อันนี้เป็นชิ้นงานที่เราค่อนข้างชอบกับประเด็นการนำเสนอ มันสะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคมเมืองในปัจจุบันที่แม้ความเจริญทางวัตถุจะเจริญรุดหน้าไปเพียงใด แต่เรื่องราวทางความเชื่อ จิตวิญญาณ ก็ยังคงเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างไม่เสื่อมคลาย

>>>>

ส่วนอันนี้ศิลปินได้ทำให้ถุงพลาสติกเลื่อนไปได้โดยมีดวงตาสีแดงๆ ข้างใน กลายเป็นการสะท้อนเรื่องราวของ “ปูเสฉวน ที่ไร้กระดองจากเปลือกหอย”

ส่วนอันนี้ศิลปินกล่าวตอนเปิดงานว่าเขาพยายามนำเสนอภาพของกรุงเทพ เป็นเทวดาที่นำเสนอโดยตุ๊กตาที่ตกมาจากฟากฟ้า โดยตุ๊กตาแต่ละตัวจะสะท้อนภาพความเคลื่อนไหวในท่าทางต่างๆ

ความจริงมีอีก แต่เอาลงแค่นี้ก่อนละกันครับ