มหาชนก Never Say Die

 
พอดีไปดูละคอนเวทีของ มะขามป้อมมา
เป็นโรงละคอนใหม่ของเขา (ใหม่เพราะเราไม่เคยไปมาก่อน :P)
ละคอนมีชื่อว่า “มหาชนก Never Say Die”
ละคอนเปิดเรื่องโดยการตั้งคำถามของพระมหาชนต่อนางมณีเมกขลาถึงการละเลยไม่ทำหน้าที่ช่วยเหลือมนุษย์ที่กำลังตกอยาก และตัดฉากไปสู่การสูญเสียและการเดินทางของ “บ่าว” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิ จนทำให้ตัวเองต้องกลายเป็นนักเก็บศพมืออาชีพ ที่แต่ละศพที่เก็บจะมีเรื่องราวต่างๆ แฝงอยู่
เป็นเรื่องราวที่เกิดจากความไม่เข้าใจ และการลดทอนความเป็นมนุษย์ ตลอดจนความเสื่อมโทรมของสังคมที่ผลักดันให้คนจำนวนหนึ่งต้องจบชีวิตลง การตัดฉากเรื่องราวของ “บ่าว” สังคมปัจจุบันกับเรื่องราวในชาดกได้ส่งผลให้ผู้ชมได้รับสารที่เกิดจากการสนทนาระหว่างเรื่องราวในสองช่วงเวลา จนมาถึงช่วงท้ายในการตั้งคำถามของบ่าวต่อนางมณีเมกขลาต่อการไม่ช่วยเหลือมนุษย์และคำตอบของนางที่แสดงให้เห็นความเสื่อมทรามของสังคมและการไม่รู้จักพึ่งตนเองของคนจำนวนมากอันเป็นเหตุที่นางไม่อยากจะช่วยเหลือใครอีกต่อไป
ไม่ใช่แต่เนื้อเรื่องที่น่าสนใจเท่านั้น เราชอบการเคลื่อนไหวของนักแสดงสองคน ที่ผลัดเปลี่ยนบทบาทในรูปแบบต่างๆ ร่างกายของเขาทั้งสองเคลื่อนไหวสวยงาม ลงตัว ดูอ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง
ไม่แน่ใจว่าหมดรอบแสดงไปหรือยัง ยังไงลองดูไปดูรายละเอียดที่  http://www.makhampom.net 

Read Full Post »

La fete 2007

 
 

 

 

 
ความจริงมีอีก
แต่ต้องขอโทษด้วยกับความไม่คมชัด เอาอะไรมากกับกล้องมือถือ จริงไม๊

Read Full Post »

ความตีบตัน

บางทีความคิดของมนุษย์ก็อาจถึงภาวะตีบตันขึ้นมาได้ง่ายๆ อย่างไม่มีเหตุผล และบางทีการเขียน ก็วนเวียนอยู่ในแนวทางเดิมๆ อย่างหาหนทางเส้นอื่นได้ยากยิ่ง
ในฐานะนักวิจารณ์ศิลปะสมัครเล่น ที่เขียนลงๆ เล่นๆ
ณ ตอนนี้เราเข้าสู่ภาวะหรือหนทางที่ตีบตัน  เป็นหนทางที่ไม่มีทางแยกไปทางอื่น มีแต่เส้นทางเดิมที่เราคิดว่ามันไม่ดีพอ
จะเป็นอย่างไรหากงานศิลปะหลายๆ ชิ้นถูกเขียนวิจารณ์หรือแนะนำออกมาในทิศทางเดียวกัน ฟอร์มเดียวกัน และความคิดที่คล้ายๆ กัน
มันย่อมไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่ในความคิดของเรา
ดังนั้นสิ่งเดียวที่เราคิดว่าจะทำได้คือการ “หยุด” ชั่วระยะหนึ่ง ให้หมอกควันที่ปกคลุมหนทางที่แตกต่างได้คลี่คลายลงมา
บางทีเราอาจเดินมาเร็วเกินไป จนเมื่อรู้ตัวอีกทีหมอกควันก็ได้ล้อมกรอบเราเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
เป็นการเดินอันรวดเร็วที่ขาดพื้นฐานของหลายสิ่งหลายอย่าง เมื่อ Input ที่เข้ามาไม่สอดคล้องกับ Output ที่ออกไป
Output จึงเป็นเพียงสิ่งที่ล่องลอย ว่างเปล่า แม้ในบางครั้งมันจะถูกเคลือบไว้ด้วยภาพของความหนักแน่นก็ตาม
เขียนบ่นมาซะยืดยาว ไหนๆ เอาภาพมาลงแล้ว ก็ลงซะให้ครบเลยดีกว่า
เป็นงานจัดแสดงศิลปะ แนว Conceptual Art ของ Chistine Laquet ศิลปินชาวฝรั่งเศส ที่หอศิลป์ ม.กรุงเทพ เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา
งานส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมุมมองที่เธอมีแต่ประเทศไทย โดยเฉพาะกรุงเทพฯ เป็นมุมมองในฐานะ “คนนอก” ซึ่งแตกต่างจาก “คนใน” อย่างเราๆ ทั้งหลาย

อันนี้เป็นชิ้นงานที่เราค่อนข้างชอบกับประเด็นการนำเสนอ มันสะท้อนให้เห็นถึงสภาพสังคมเมืองในปัจจุบันที่แม้ความเจริญทางวัตถุจะเจริญรุดหน้าไปเพียงใด แต่เรื่องราวทางความเชื่อ จิตวิญญาณ ก็ยังคงเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างไม่เสื่อมคลาย
>>>>
(อ่านต่อ…)

Read Full Post »

แสงแห่งศตวรรษกับความมืดบอดแห่งอำนาจ

Power tends to corrupt; absolute power corrupts absolutely
Lord Acton

สุดๆ กันไปเลยสำหรับวงการเซนเซอร์ชิป เมืองไทย
เพราะนอกจากการเซนเซอร์เวบไซด์ ด้วยเหตุของความมั่นคงตามที่อ้างแล้ว
ศีลธรรมก็กลายเป็นสิ่งที่ถูกทำให้กลายเป็นเหตุด้วย
แต่ศีลธรรมที่ว่าของรัฐ และหน่วยงานของรัฐ มันคือการไม่ยอมรับความเป็นจริงของสภาพสังคมหรือเป็นเพื่อศีลธรรมจริงๆ กันแน่?
ล่าสุด หลายคนคงได้ยินเรื่องราวการเซนเซอร์ หนังของ เจ้ย - อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ฉากของหนังสี่ฉากที่กลายเป็นปัญหา
และ “ทำลายศีลธรรมอันดีของสังคมไทย”
(อ่านต่อ…)

Read Full Post »